Bugün kendimden vazgeçtim tüm benliğimle. Gökleri seyrettim dağların ardına kadar.
Ve gecenin karanlığında ay ışığına dönüp, kendi kendime hiç bir şey gizli kalmayacak mı diye mırıldandım. Oysaki her şey dönüyordu etrafımda, aklımın her köşesinde binlerce kelime, nereye kadar diye sesleniyordu.
Yarı uykulu bir durumda melekleri görüyordum. Sanki nehirlerin üzerinde yürüyor olabildiğince hür ve cesur...
Bir ara hiç bir şey görünmez oldu, gecenin rengi koyulaşmıştı, ayın ışığı sönmüştü. Ellerimi kavuşturdum sıkıca, parmaklarımı kenetledim ve bekledim… Uzun süre yalnız başıma bekledim, ta ki semanın lambasını görünceye dek. Sonra bir, bir milyonlarca yıldızı görmeye başladım, küçücük ardı ardına dizilmişler bana bakıyorlardı.
Kenetlenen ellerimi çözdüm, her iki elimle güle, güle yapar gibi selamladım hepsini tek, tek.
Sonra tekrar ellerimi kavuşturdum ve parmaklarımı kenetledim birbirine. Bugün ben hem doğmuştum hem de ölmüştüm.
(04 Ocak 2008 - 18:16)
(04 Ocak 2008 - 18:16)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
UNUTMAYIN ÖFKE BİR YÜKTÜR.